چرامردم گرفتار بلا مىشوند؟!.
.jpg)
گاهي مردم گرفتار بلا مىشوند.
زماني بلا نيكوكاران و بدكاران را فرا مىگيرد.
آيا اين كار با تدبير و حكمت الهي مىسازد؟!.
چرا انسان هاى نيكوكار دچار بلا مىشوند و بدكاران از بلا رهايي مى يابند؟!.
پاسخ: اگر چه بلا، گاه نيكوكار و بدكار، صالح و طالح را در بر مىگيرد امّا خداوند جلّ و علا سود هر دو گروه را در آن نهاده است:
صالحان و نيكوكاران، هنگامى كه گرفتار بلا مىشوند به ياد؛ نيكي ها و نعمت هاي گذشته خداوند و پروردگار خويش مىافتند. پيشانى بر خاك مىنهند. او را سپاس مىگزارند. شكيبايى را پيشه خود مىسازند.
بدكاران و فاسدان، وقتى كه گرفتار بلا مىشوند، قدرى شكسته مىگردند. از معصيت و فساد مىپرهيزند.
از طرف ديگر نعمت و سلامتى هم به سود هر دو گروه است:
صالحان و نيكوكاران، از نيكويى و صالح بودن خود شاد و مسرورند. با اين نعمت ها بر رغبت و شوقشان به سوى عمل صالح افزوده مىشود.
بدكاران و فاسدان، به رأفت و مهر خداوندگارشان پى مىبرند. آنان در مىيابند كه خداوند جلّ و علا بىآن كه سزاوار و مستحق مهر و نيكي او باشند به آنان نعمت و سلامتى عطا فرموده است. اين رأفت و گذشت الهى باعث مىگردد تا اين افراد نسبت به مردم رأفت و مهرباني ورزند و از آنان درگذرند.
اين ها هنگامى است كه بلا در مال باشد امّا زمانى كه بلا در «جان» نه «مال» بيفتد؛ مانند: آتشسوزى، غرق شدن، سيل، زلزله و ... .
چرا انسان ها چه نيكوكاران و چه بدكاران جان خود را از دست دهند؟!.
آيا اين كار با تدبير و حكمت الهي مىسازد؟!.
پاسخ: خداوند جلّ و علا در اين هم، خير و صلاح هر دو گروه را نهاده است.
صالحان و نيكوكاران، از اين سراى پيچيده در بلاها و سختي ها راحت مىشوند. آنان به منزل نعمت و راحتى مىرسند.
بدكاران و فاسدان، اگر بر اثر بلا بميرند از سويى باعث كاهش عذاب آخرت آنان است و از سوى ديگر سبب مىگردد كه به بدكاري و فساد در جامعه ادامه ندهند.
آفرينش گر والامرتبه، با حكمت و قدرت خود، تمام اين كارها را به سود و مصلحت همه انسان ها مىگرداند. چنان كه اگر توفان، درختى يا نخلى را از ريشه در آورد. سازنده ماهر آن در جاهاى ديگر درخت هاي فراواني را به ثمر مي رساند.
خداوند تدبيرگر و حكيم عالم چنين است. اگر بلاهاى جانى و مالى فرود آيد، همه را به سود و مصلحت همه مردم مىگرداند.
بلا چرا واقع مىشود؟!.
پاسخ: براى آن كه بدكاران و فاسدان، از سلامتى و راحتى در گناه و فسق و فجور بيشتر و گناهان افزون تر گرفتار نيايند. صالحان و نيكوكاران، از تلاش و كوشش [كه لازمه آن تحمّل دشواري ها و ناگواري هاست] باز نمانند. به طور غالب اين دو حالت زمانى رخ مىنمايند كه مردم در راحتى و وفور نعمت باشند. اين بلاها آنان را از سقوط باز مىدارد و به آن چه سود و مصلحت آنان در آن است آگاه مىسازد.
اگر انسان ها از بلا در امان و راحت باشند، در طغيان و معصيت فرو مىروند. چنان كه مردم در آغاز چنين بودند. آنان چنان در معصيت و فساد غرق شدند كه به بلا گرفتار گشتند و زمين از لوث آنان پاكيزه شد.
شگفتيهاى آفرينش- ترجمه توحيد مفضل- نجف على ميرزايى- مؤسسه انتشارات هجرت- قم- 1377 ش- چاپ پنجم- ص157-156